هيچ كدام از ياران امام حسين عليه السلام نبود مگر اينكه تيرى از آنان به بدنش اصابت كرد . گفته شده : هنگامى كه اين تير اندازى شروع شد . ياران امام حسين قليل شدند در اين حمله تعداد پنجاه نفر مرد كشته شدند . سيد بن طاوس مينويسد : امام حسين عليه السلام به ياران خود فرمود : خدا شما را رحمت كند ، براى مرگى كه بناچار بايد آن را درك نمود قيام كنيد . زيرا تيرهائى كه از طرف اين گروه ميايند فرستادگان آنان ميباشند بسوى شما . مدت يك ساعت از آن روز را حمله‌هائى به يك ديگر كردند تا اينكه گروهى از اصحاب امام حسين شهيد شدند . در همين موقع بود كه امام حسين با دست مبارك خود به محاسن شريف خويشتن زد و فرمود : غضب خدا از اين لحاظ بر يهود شديد شد كه براى خدا فرزند قائل شدند ! خشم خدا بر نصارا از اين جهت زياد شد كه خدا را سومين خدا قرار دادند ! غضب خدا از اين نظر بر مجوس شدت يافت كه آفتاب و مهتاب را مورد پرستش قرار دادند . خشم خدا بر گروهى شديد مىشود كه متفقا بر كشتن پسر دختر پيغمبر خود كمر بسته‌اند . آگاه باشيد به خدا قسم من جواب ايشان را نخواهم گفت تا اينكه خدا را در حالى ملاقات نمايم كه به خون خود خضاب كرده باشم ! از امام جعفر صادق عليه السلام روايت شده كه فرمود : از پدرم شنيدم ميفرمود : هنگامى كه لشكر امام حسين عليه السلام با لشكر ابن سعد لعنة اللَّه عليه روبرو شد و آتش جنگ شعله‌ور گرديد ملك يارىكننده‌اى نازل شد و بر بالاى سر امام عليه السلام پر و بال ميزد . سپس امام حسين عليه السلام مخير شد بين اينكه بر دشمن غالب شود و يا اينكه خدا را ملاقات كند . ولى آن بزرگوار ملاقات خدا را برگزيد . امام حسين پس از اين مظلوميت فرياد زد : اما من مغيث يغيثنا لوجه اللَّه ! اما من ذاب يذب عن حرم رسول اللَّه ! يعنى آيا فريادرسى هست كه براى خدا بفرياد ما برسد ! آيا دفاع‌كننده‌اى